ว่าที่นายกรัฐมนตรีหญิงชื่อ "ยิ่งลักษณ์"

ดูรายงานเรื่องนายกหญิงใน#thaipbs แล้วเคลื่อนไปจากที่อยากสื่ออยู่มาก ประเด็นที่น่าคิดตอนนี้คือมีนายกเป็นผู้หญิงแล้วสังคมไทย/ผู้หญิงไทยได้อะไร


เราคาดหวังนายกหญิงให้จัดการกับความขัดแย้งยืดเยื้อและกระบวนการปรองดองให้ปรากฏเป็นจริง จัดการปัญหาเศรษฐกิจ และใส่ใจนโยบายผู้หญิง


ความขัดแย้งยืดเยื้อบดบังนโยบายอื่น องค์กรผู้หญิงที่คาดหวังจากนายกหญิงอาจต้องอกหักเพราะนโยบายผู้หญิงไม่ถูกมองเป็นเรื่องเร่งด่วน


การทำให้กระบวนการปรองดองปรากฏเป็นจริงต้องอาศัยความกล้าหาญและเจตนารมย์ที่แน่วแน่ นักเลือกตั้งทั่วไปไม่ค่อยมี? แล้วยิ่งลักษณ์มีไหม?


หลายคนไม่แน่ใจยิ่งลักษณ์เพราะเธอมาเร็ว น่าเป็นห่วงว่าจะจัดการกับการเมืองในพรรคและระบบราชการไม่ได้เอง การมีนามสกุลชินวัตรทำให้บางคนไม่วางใจ


ยิ่งลักษณ์ต้องทำให้คนไทยเห็นว่าเธอเป็นนายกของ "เรา" ทุกคน ไม่ใช่นายกเฉพาะกิจหรือของคนบางกลุ่ม ช่วง honeymoon period ไม่มีหรือสั้นมากๆๆ


ภาระ ปัญหา และสถานการณ์ทางการเมือง ไม่เอื้อต่อการปรับตัวของนายกมือใหม่ ที่กลายเป็นตัวแทนทดสอบความสามารถของคนเพศสภาพหญิงไทยทั้งหมดไปด้วย


หลายเรื่องที่รุมเร้าผู้ใช้อำนาจรัฐ ทำให้หลายคนเป็นห่วงว่าที่นายกยิ่งลักษณ์ และกังวลว่าอะไรจะเกิดขึ้นในการเมืองไทยในอนาคตอันใกล้นี้


ผู้หญิงก้าวขึ้นเป็นนายกโดยโยงใยกับชายผู้มีอำนาจ ในสถานการณ์ยากลำบาก แถมถูกมองเป็นตัวบ่งชี้ความสามารถของผู้หญิงไทย หนักหน่วงไม่น้อย ขอแสดงความเห็นใจไม่ว่าจะต้องการหรือไม่

เปรียบเทียบนโนบายผู้หญิงของพรรคเพื่อไทยและพรรคประชาธิปัตย์ -- เลือกตั้ง 2011

พรรคการเมืองในระบบประชาธิปไตยแบบมีตัวแทนมักมีความชัดเจนด้านนโยบายน้อยลง เพื่อดึงดูดคะแนนเสียงคนหลากหลายกลุ่ม ชัดเจนเกินไปอาจไม่โดนใจบางกลุ่ม

พรรคการเมืองไทยถูกวิจารณ์ว่าไม่มีนโยบาย เพราะการเลือกตั้งแบบไทยๆเป็นการบริหารจัดการฐานเสียงมากกว่าการดึงดูดด้วยนโยบาย

นโยบายที่พรรคการเมืองไทยพูดถึงบ้างมักจะเป็นเรื่องปากท้องเป็นหลัก ออกแนวแจกกึ่งสงเคราะห์ในรูปแบบประชานิยม

คนบางกลุ่มอาจมองหานโยบายเฉพาะที่สนองความต้องการเฉพาะของกลุ่มตน อาจงงกับนโยบายที่เน้นปากท้องและมองหาเรื่องเฉพาะของตนไม่เจอ

นโยบายผู้หญิงมักไม่ค่อยพูดถึงอย่างชัดเจนโดยพรรคการเมือง แต่การเลือกตั้ง 2011 เรื่องผู้หญิงๆเป็นที่ฮือฮาเพราะการก้าวกระโดดของยิ่งลักษณ์

เรื่องผู้หญิงในนโยบายพรรค(ถ้ามี)มักมองจากที่ทางของผู้หญิงในครอบครัวแบบพ่อ-แม่-ลูก นโยบายผู้หญิงจึงออกแนวแม่เมียเป็นหลัก

มองหานโยบายผู้หญิงของปชป.ก็เป็นไปตามคาดคือไม่ได้กล่าวถึง แต่ต้องไปแกะและเดาว่าเรื่องผู้หญิงไปอิงกับกลุ่มนโยบายอะไรได้บ้าง

อาจโมเมได้ว่าผู้หญิงไทยจะได้ประโยชน์จากกลุ่มนโยบาย “เศรษฐกิจต้องเดินหน้า” ของปชป.ในฐานะเกษตรกร แรงงาน ลูกหนี้ และคนชรา

ผู้หญิงหลายกลุ่มน่าจะได้ปย.จากกลุ่มนโยบาย “ครอบครัวต้องเดินหน้า” ของปชป.การลดค่าใช้จ่ายครัวเรือน ค่าเล่าเรียน ไฟฟ้า น้ำประปา ค่ารักษาพยาบาล

นโยบายหนึ่งของปชป.ที่ดูเหมือนจะตอบโจทย์ผู้หญิงหลายกลุ่มคือ การพัฒนาศูนย์เด็กเล็ก แต่พวกไม่มีลูกเห็นว่าไม่น่าสนใจ

ดูเหมือนนโยบายปชป.จะเห็นผู้หญิงในฐานะแม่และเมีย พวกที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเหล่านี้ต้องไปรอประโยชน์ร่วมกับคนกลุ่มอื่น

คำถามที่น่าคิดคือแล้วผู้หญิงไทยมีแง่มุมชีวิตอื่นๆที่ไม่เกี่ยวกับความเป็นแม่และเมียไหม หลายเรื่องต้องการแนวทางชัดเจนในการจัดการหรือไม่

ที่น่ากลัวก็คือนโยบายปชป.พลิกโฉมทะเลใต้ขายการท่องเที่ยว ทำให้ผู้หญิงหลายกลุ่มสงสัยในใจว่าจะขายพวกเธอโดยอ้อมหรือไม่

ที่ผ่านมารัฐไทยขายผู้หญิงพ่วงไปกับการท่องเที่ยวโดยไม่ยอมรับรองและคุ้มครองพนักงานบริการทางเพศรูปแบบต่างๆในฐานะแรงงาน

พรรคเพื่อไทยประกาศนโยบายเฉพาะเรื่องผู้หญิง ส่งเสริมสิทธิ ความเท่าเทียม การศึกษาของแม่บ้าน สถานที่ดูแลเด็ก และ “ศูนย์พึ่งได้”

นโยบายผู้หญิงของพท.ดูจะต่างระดับกันอยู่มาก บางเรื่องเป็นหลักการเช่นการสนับสนุนสิทธิเสมอภาค บางเรื่องลงไปในรายละเอียดอย่างการศึกษาของแม่บ้าน

พท.ขายนโยบายกองทุนส่งเสริมบทบาทสตรีจว.ละ100ล้านผ่านป้ายหาเสียง มุ่งส่งเสริมอาชีพและรายได้ของผู้หญิง นโยบายผู้หญิงย้อนกลับไปเป็นเรื่องปากท้อง

นโยบายพท.พูดถึงประเด็นอื่นของผู้หญิง แต่หลักๆก็ยังเห็นผู้หญิงเป็นแม่เมียและโยงกลับไปสู่เรื่องปากท้อง

ปชป.และพท.ไม่บอกเราว่ามีท่าทีอย่างไรในเรื่องการยุติการตั้งครรภ์ ความรุนแรงทางเพศ สิทธิอนามัยเจริญพันธุ์ ที่คาใจผู้หญิงหลายกลุ่ม

เป็นไปได้ว่าความไม่ชัดเจนของนโยบายผู้หญิงเป็นเพราะไม่อยากหาเรื่องทำให้บางกลุ่มไม่พอใจ แต่ก็เป็นไปได้ว่าเป็นเพราะไม่ใส่ใจว่าเป็นเรื่องสำคัญ

การมองประเด็นผู้หญิงโดยทึกทักว่าผู้หญิงไทยไม่เป็นแม่ก็ต้องเป็นเมียหรือเป็นทั้ง2อย่าง ทำให้ผู้หญิงจำนวนมากมายไม่ได้รับการคุ้มครองจากรัฐ?

ประเด็นผู้หญิงที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวกับความเป็นแม่-เมียวนอยู่ที่เดิมและถูกบดบังด้วยความขัดแย้งทางการเมืองมาหลายปี คงต้องวนต่อไปเช่นนี้อีกนาน

ท้อ/ไม่ท้อเพราะรอรัก

มีคำถามจากสมาชิก “ทวิตรัก” ว่า ได้บอกรักคนหนึ่งไป เขาบอกให้รอขอดูไปก่อน แล้วควรจะรอถึงเมื่อไร เรารอรักไปได้เรื่อย ๆ ไม่จบสิ้นหรือไม่? นานแค่ไหนจึงจะนับว่านานเกินไป?

คำถามนี้น่าคิดเพราะคนจำนวนมากกำลัง “รอรัก” ในลักษณะต่าง ๆ อย่างรอความรัก รอให้คนรักเปลี่ยนใจมารัก รอให้เขาชัดเจนว่าจะเอาอย่างไรกับคสพ. รอให้คนรักที่จากไปกลับมาหา ฯลฯ การรอรักจึงหมายความถึงอะไรหลายอย่างสำหรับแต่ละคน

เมื่อถูกบอกรัก บางคนยินดีทดลองเข้าสู่ความสัมพันธ์ทันทีและศึกษาและปรับเปลี่ยนเรียนรู้กันไปในความสัมพันธ์ ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องรอรัก แต่ต้องลงแรงกาย-ใจจัดการกับความสัมพันธ์

แต่หลายคนต้องการเวลาคิดว่าจะเอาอย่างไรกับการถูกบอกรัก บางคนอยากใช้เวลาพิจารณาว่าคนนี้เหมาะจะใกล้ชิดมากขึ้นหรือไม่ แม้จะเป็นเพื่อนกันมาแล้วก็ขอดูเพราะเป็นเพื่อนไม่เหมือนเป็นแฟน

จากตกหลุมรัก-บอกรัก-เข้าสู่คสพ. บางคนใช้เวลายาวนานเพื่อ “ดูใจ” และทำความรู้จักให้แน่ว่าจะเลือกคนนี้ ทำให้ฝ่ายบอกรักเข้าสู่สถานการณ์รอให้รัก/รอให้ชัดได้

บางครั้งเมื่อบอกรักไปแล้วอีกฝ่ายปฏิเสธ ฝ่ายบอกรักไม่ยอมแพ้แถมเชื่อว่าความรักมากมายที่ตัวเองมีให้อีกฝ่าย + ความจริงใจ+ ความอดทนจะเปลี่ยนใจคนที่เรารักแต่ไม่รักเรา

การรอให้เขารักได้นาน ๆ ถูกมองเป็นการพิสูจน์รักได้เหมือนกัน ยิ่งรอได้นานแปลว่ารักจริงเช่นนั้นหรือ? หรือแปลว่าการเฝ้ารอรักไม่เลิกเป็นเพราะบางคนบอกไม่ได้ว่าถึงเวลาไหนควรเลิกรอ?

หลายครั้งที่อาการรอรักไม่ใช่เรื่องง่าย มีความกระวนกระวายเพราะไม่แน่นอนสูง คนที่รอรักได้นาน ๆ อาจถูกชื่นชมว่ามั่นคง โดยลืมไปว่าการรอรักทำให้หลายคนมองข้ามแง่มุมอื่น ๆ ของชีวิตไปได้ ถ้ายอมสละได้ก็ไม่เป็นไร

ก่อนเริ่มวงสนทนา ได้มีการลองถามสมาชิกผ่านโพลออนไลน์ว่าเคยรอรักนานที่สุดแค่ไหน คำตอบอยู่ระหว่าง 2 เดือนไปจนถึง 8 ปี นอกจากนี้ยังมีคนตอบนอกรอบว่ารอมา 10 ปีแล้ว

การรอรักทำให้บางคนเป็นสุข บางคนเป็นทุกข์

@KAEMz: บอกตัวเองอยู่เสมอว่าตราบใดที่ระหว่างทางที่รอยังมีความสุขกับมันก็จะรอต่อไปอยู่อย่างนั้น -- ตัวอย่างของการรออย่างเป็นสุข

@nrad6949: ระหว่างทางรอมันอาจเจ็บปวดจนไม่สามารถทนรอได้อีกครับ -- ตัวอย่างของคนที่รอแบบอมทุกข์

ความสามารถรอรักของหลายคนผูกพันอยู่กับความหวังที่รุ่งโรจน์ว่าเขาจะรัก และความรู้สึกดีของการเป็นฝ่ายรัก มีความเสี่ยงและไม่แน่นอนเป็นตัวบั่นทอน

@nrad6949: บางครั้งเราก็อยากชัดเจน บางครั้งรอเหมือนจะไม่ชัดเจนครับ -- การรอทำให้ทุกข์เพราะไม่แน่นอนและไม่ชัดเจน และความหวังลางเลือนด้วย

@voffle_vaw: ทำไมการรอใครสักคน บางครั้งก็ยาวนานครับ -- เพราะความไม่แน่นอน และบางทีความไม่แยแสของคนที่เรารอทำให้ทุกข์จนดูเหมือนเนิ่นนาน?

@TORBCC: การเผชิญหน้ากับความเกลียดชังหรือรำคาญของฝ่ายไม่รักถือเป็นความเสี่ยงด้วยมั้ยครับ – อาการรำคาญของคนที่เรารักทำร้ายใจของคนเป็นฝ่ายรอสุดๆ

ความทุกข์เพราะไม่แน่นอน อาการรำคาญและผลักไสของคนที่ไม่รักเรา ฯลฯ ทำให้หลายคนทุกข์จนเริ่มเห็นว่าที่สละตัวตนไปช่างไร้ค่า และกอบกู้ตัวตนได้เหมือนกัน

บางคนที่สละตัวตนเพื่อคนรักจนแตกยับไม่เป็นชิ้น อาจไม่มีความสามารถจะกอบกู้ตัวตนคืนกลับมาได้อีก และทุกข์ทนทำร้ายตัวเองไปเรื่อย ๆ

การรอรักอาจหวานเย็นสำหรับบางคน แต่ร้อนผ่าวและทิ่มแทงสำหรับหลายคน ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบเฉพาะที่แตกต่าง

บางคนสุขกับการแอบรัก ขอเพียงได้รัก บางคนไขว่คว้าอยากครองคู่ ยอมทนสู้เพื่อให้ได้มา ทางเลือกที่ดูเหมือนดีและเป็นสุขสำหรับบางคนอาจจะไม่ได้เรื่องสำหรับคนอื่น

การรอรักต้องรออย่างโดดเดี่ยวไหม ยุทธวิธีของบางคนที่รอรักคือรักคนอื่นไปด้วยเพื่อลดความทุข์ของการรอ อย่างนี้จะเรียกว่ารอรักไหมนะ?

วงสนทนา “ทวิตรัก" ทำให้เห็นว่า "รอรัก" มีหลายแบบ ทำให้คนทุกข์สุขได้แตกต่างกันตามวัยและความคาดหวัง ไม่มีสูตรสำเร็จเพื่อจะบอกว่าเมื่อไรควรเลิกรอ

หลายคนต้องทนทุกข์เพราะสละตัวตนหรือถูกผลักไสโดยคนไม่รัก ทุกข์ถึงที่สุดอาจ “ตาสว่าง” ว่าถึงเวลาเลิกรอเสียที มีอย่างอื่นในชีวิตรออยู่มากมาย

บางคนไม่ยอมเลิกรอแม้จะทุกข์แสนทุกข์ และรู้ว่าไม่มีหวัง การได้ย้อนดูทุกข์ของตัวเองอาจทำให้ได้คิดว่าเรากำลังทำอะไรและต้องการทุกข์แบบนี้หรือไม่

บางทีการจัดการกับทุกข์เพราะรักอาจต้องอาศัยการเผชิญหน้ากับทุกข์ เพื่อที่จะเรียนรู้ว่าจะทำอย่างไรกับทุกข์นั้น ติดอยู่กับทุกข์หรือปล่อยมันไป

ผู้หญิงในการเมือง -- นักเลือกตั้งกับแม่ยกการเมือง

นักการเมืองหญิงถูกคาดหวังให้เป็นตัวแทนผู้หญิง เพียงเพราะมีเพศสภาพหญิงเลยถูกทึกทักว่าต้องรู้ เข้าใจและใส่ใจประเด็นผู้หญิง

ดูเหมือนคนจะไม่ชอบนักการเมืองหญิงที่ไม่รู้เรื่องผู้หญิง แต่ก็ไม่ชอบนักการเมืองหญิงที่พูดแต่เรื่องผู้หญิง เรียกร้องให้ทำอะไรได้หลายอย่าง

นักเลือกตั้งหญิงถูกคาดหวังให้เป็นตัวแทนประชาชนและเป็นตัวแทนของผู้หญิง บางคนทำได้ บางคนเป็นไม่ได้ทั้งสองอย่าง

นักเลือกตั้งหญิงอาจเลือกใช้ประเด็นผู้หญิงในแนวสงเคราะห์สร้างฐานและความเชื่อถือทางการเมือง แต่ไม่ได้พยายามเข้าใจประเด็นจริงจังก็เป็นได้

การเข้าใจประเด็นเฉพาะในสังคมต้องอาศัยการติดตามและศึกษา การผลักดันนโยบายต้องอาศัยความเข้าใจการเชื่อมโยงและลำดับความสำคัญของประเด็นต่าง ๆ

ถามนักเลือกตั้งหญิงในประเด็นผู้หญิง อาจได้เห็นการให้ข้อมูลหรือการ“ดำน้ำ”แง่มุมต่างๆของชีวิตผู้หญิงอย่างพิสดารขึ้นอยู่กับฐานความรู้ของแต่ละคน

เมื่อถามประเด็นเดี่ยว นักเลือกตั้งตอบแนวคิด นโยบายเหมือนให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นมาก แต่เรื่องนั้นอาจไม่ออกเป็นนโยบายหรือไม่มีผลในทางปฏิบัติ

การตอบประเด็นนโยบายแต่ไม่ทำ นอกจากจะเป็นการเบี้ยวแบบตรงไปตรงมาของนักเลือกตั้งแล้ว อาจเป็นผลของการจัดลำดับความสำคัญของประเด็นนโยบายด้วย

พรรคการเมืองอาจคิดประเด็นผู้หญิงมากน้อยต่างกัน แต่ไม่ได้จัดประเด็นผู้หญิงเป็นอันดับต้นของนโยบาย มีเรื่องอื่นสำคัญกว่า

การซักถามนักเลือกตั้งหญิงเกี่ยวกับประเด็นผู้หญิงไม่พอ ต้องให้เธอจัดให้เห็นว่าประเด็นผู้หญิงอยู่ลำดับไหนหรือไม่อยู่ในสายตาของพรรคที่เธอสังกัด

ประเด็นผู้หญิงอาจไม่ได้ถูกเห็นเป็นเรื่องใหญ่ในสังคม เห็นเป็นประเด็นซ๊อฟต์ๆ ไม่เร่งด่วนขอขาดบาดตาย ทนกันไปก่อนได้

ประเด็นผู้หญิงเกี่ยวข้องกับความยากจน ปากท้อง ความปลอดภัย และการเลี้ยงดูกล่อมเกลาอนาคตของชาติ ไม่น่า soft นัก? ที่เห็นว่า soft เพราะไม่ใส่ใจ?

ผู้หญิงในรัฐไทยอาจเป็นเพียงฐานเสียง แต่ไม่ได้เป็นฐานนโยบาย ประเด็นผู้หญิงจึงไม่ได้ถูกผลักดันในการเมืองของนักเลือกตั้งอย่างจริงจังนัก

ผู้หญิงไทยกลายเป็นแม่ยกนักเลือกตั้ง อุ้มเธอและเขาเข้าสภา แต่ไม่ได้อยู่ในสายตาในการผลักดันนโยบาย 

Feminist Mind -- เพศสภาพในการเมือง

ทวิตประเด็นผู้หญิงในการเมือง เพื่อจะบอกว่าคนเพศสภาพหญิงไม่จำเป็นต้องมี feminist mind และ feminist mind ไม่ได้มีแต่ในคนเพศสภาพหญิง

Feminist mind ไม่ใช่การเชิดชูหญิง ว่าหญิงดีกว่าชาย แต่เป็นความตระหนักรู้ว่าเพศสภาพมีผลต่อชีวิตทางสังคม ทำให้ปัญหาและความต้องการของคนต่างเพศสภาพไม่เหมือนกันได้

Feminist mind รู้ว่าความเป็นหญิง/ชายทำให้คนมีบทบาทที่ทางเฉพาะ นโยบายสาธารณะและกติกาของสังคมต้องโอบอุ้มความต่างนี้ไว้เพื่อสร้างความเป็นธรรม

Feminist mind รู้ว่าผู้หญิงหลายคนแบกเอาความเป็นแม่มาที่ทำงานด้วย ทำให้ไม่สอดคล้องกับการทำงานที่คาดหวังให้คนทิ้งเรื่องส่วนตัวไว้บ้าน การมีบริการเลี้ยงดูเด็กเป็นเรื่องจำเป็น

Feminist mind รู้ว่ามีสองมาตรฐานในเรื่องเพศสำหรับชายหญิง ทำให้หญิง/ชายเผชิญกับปัญหาคนละแบบ ทุกข์คนละอย่าง หลายเรื่องไม่เป็นธรรม

Feminist mind ใส่ใจกับผลกระทบของเพศสภาพ และคิดถึงการจัดสรรทรัพยากรที่สอดคล้องกับบทบาทที่แตกต่างกันของชายหญิง ไม่ใช่ยึดผู้ชายเป็นแม่แบบในการกำหนดกติกาและนโยบาย

Feminist mind พร้อมจะเปลี่ยนจะปรับเพศสภาพ โดยไม่ยึดติดว่าความเป็นหญิงและความเป็นชายอย่างที่คุ้นเคยกันนี้ต้องอยู่คู่ฟ้าดิน

Feminist mind ไม่ใช่ Female chauvinism ไม่คลั่งหญิง ตั้งคำถามกับความไม่เป็นธรรมในระบบนิยมชาย และพร้อมจะต่อสู้กับการกดขี่รังแกทุกรูปแบบ

ไม่กล้าบอกรัก

ทุกข์ของคนจำนวนไม่น้อยมาจากการตกหลุมรักแต่ไม่กล้าบอกรักด้วยเหตุผลต่าง ๆ กัน น่าสนใจว่าอาการไม่กล้าบอกรักเป็นเพราะอะไร

คนไม่กล้าบอกรักเพราะกลัวว่าเมื่อบอกรักไป คนที่รักจะไม่รักตอบทำให้ต้องเสียใจ และกลัวเลยไปด้วยว่ามิตรภาพที่มีอยู่จะแปรเปลี่ยนไปด้วย

ที่ไม่กล้าบอกรักเป็นอาจเป็นเพราะความไม่ชัดเจนของสัญญาณว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร ทำให้ความเสี่ยงของการบอกรักสูง

“ทวิตรัก” ชวนคุยเรื่อง “เก็บรักไว้ไม่กล้าบอกเธอ” พบว่าคนกลัวความผิดหวังและสูญเสียเช่น กลัวว่าได้แฟนแล้วเสียเพื่อน หรือไม่ได้แฟนแต่ก็เสียเพื่อนอยู่ดี

การบอกรักเปลี่ยนระยะห่างและความคาดหวังระหว่างคน ไม่ว่าจะสมหวังหรือผิดหวังเมื่อบอกไป คสพ.กับคนที่เราบอกรักก็จะเปลี่ยนอยู่ดี

@pannavij: ไม่ต้องบอกไม่ได้เหรอ – ไม่บอกก็คงจะได้ถ้าไม่กระวนกระวาย แต่หลายคนเป็นทุกข์เพราะไม่ได้บอกรักเหมือนอยู่ในความไม่ชัดเจน

สองมุมที่น่าสนใจของการไม่กล้าบอกรัก – ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร กับไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกอย่างไร

@Mymiinz: บางครั้งไม่กล้าบอกเพราะยังไม่มั่นใจกับใจตัวเอง

@PAREs___:  บางครั้งที่ไม่กล้าบอกอีกฝ่าย เพราะรู้สึกว่าเขาคงไม่ได้คิดเหมือนเราเลยไม่อยากบอกให้คสพใมันเปลี่ยน

คนกลัวผิดหวังเพราะไม่รู้ว่าคนที่รักคิดอย่างไร รู้สึกเหมือนเราไหม แต่เพราะไม่กล้าบอกรักทำให้อีกฝ่ายไม่รู้ว่ารัก คสพ.เลยไม่เริ่มต้น วนเวียนไปมาน่าเวียนหัว

หลายคนบอกรักไปเพื่อจะได้คำตอบที่ไม่ชัดเจนกลับมา ไม่รู้ว่าเขารับรักหรือปฏิเสธรัก เช่นขอทำความรู้จักกันไปอีกนิด หรือขอเวลาตัดสินใจ เคยเจอแบบนี้ไหม?

น่าคิดว่าคนกลัวผิดหวังเลยยอมทุกข์อยู่กับความไม่รู้ว่าคนที่รักคิดอย่างไร มากกว่าจะเสี่ยงภัยเพื่อให้ชัดเจนว่าเขารักเราบ้างไหม

เป็นไปได้ไหมว่าการอยู่กับความคลุมเครืออาจจะเป็นทุกข์น้อยกว่ารู้แจ้งชัดเจนว่าคนนั้นไม่รักเราสักนิด แถมทำเหมือนเราเป็นเชื้อโรคเมื่อรู้ว่าเรารัก

บางคนพยายามซ่อนรักเก็บรัก แต่ไม่รู้ตัวว่าความรู้สึกฉายส่องทางการกระทำและคำพูดจนคนรอบข้างรู้ได้ บางทีคนที่แอบรักก็รู้โดยไม่ต้องบอกJ

@AkaPae: เก็บไว้ไม่กล้าบอกเธอ แต่ทุกคนรอบข้างรู้กันหมดค่ะ// หลายคนคิดว่าเก็บรักได้มิดชิด โดยไม่รู้ว่าทั้งโลกมองเห็นรักที่มีอยู่ได้ชัดๆ

หลายกรณีฝ่ายถูกรักดูออกว่าคนนี้กำลังหลงรักฉัน แต่ไม่อยากด่วนสรุปเพราะกลัวดูพลาด ต้องมีการยืนยันด้วยคำพูดเพื่อความชัดเจนอยู่ดี

@NalinTe: เพื่อนหนูดูออกว่าหนูกำลังมีความรักอะค่ะ แต่เค้ากลับดูไม่ออกว่าเป็นเค้า -- เขาอาจจะดูออกแต่ไม่อยากบอกว่ารู้หรือถามให้ชัดเจน เพราะเกรงว่าถ้าเข้าใจผิดจะมองหน้ากันไม่สนิท

คนกลัวบอกรักแล้วเสียเพื่อน แต่การบอกรักเพื่อนก็อาจเป็นการทดสอบมิตรภาพได้เช่นกัน ว่าจะก้าวข้ามความหวั่นไหวและแรงกดดันของการอยากเปลี่ยนเพื่อนเป็นแฟนได้หรือไม่

@SouJang: กลัวบอกไปแล้วจะเป็นเพื่อนไม่ได้อีกค่ะ ถ้าเกิดเค้าไม่รักตอบ -- ความเป็นเพื่อนอาจถูกกระทบในตอนแรก ถ้ามิตรภาพแข็งแรงมาก ๆ ก็อาจฟื้นใหม่ได้นะคะ

@Jingjai: หนูว่าบางครั้งการแอบรักก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของความรัก -- บางคนเป็นสุขเพราะแอบรัก จินตนาการได้เต็มที่ไม่ต้องปวดหัวกับความไม่ลงตัวของความเป็นจริง

ไม่กล้าบอกรักทำให้บางคนกระวนกระวายบางเวลา เพราะความไม่ชัดเจน แต่เมื่อบอกรักไปแล้วสมรักก็ต้องเผชิญกับปัญหาชุดใหม่ของการปรับรับคสพ.

@TORBCC: ถ้าต่างฝ่ายต่างลังเลเพราะไม่แน่ใจ สุดท้ายก็แห้้วทั้งคู่ใช่มั้ยครับ -- การไม่กล้าบอกรัก อ้ำอึ้งไปมาทั้งสองฝ่ายอาจจะเป็นสาเหตุหลักของการแห้วในโลกนี้เลยทีเดียว

@pannavij: ด้วยตรรกะเดียวกัน เราจะบอกยกเลิกคนที่เราบอกรักไปได้ไหม -- การบอกเลิกก็ยากมากหรืออาจจะยากกว่าบอกรักอีกนะ หลายคนเลยไม่กล้าบอกเลิก

การบอกรักและบอกเลิกรักเป็นเรื่องยากด้วยกันทั้งคู่ อย่างแรกมีความเสี่ยงผิดหวังและสูญเสีย อย่างหลังทำร้ายใจคนแม้จะหมดรักแล้ว

อย่าคิดว่าคนอื่นจะดูไม่ออกว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเขา แต่ก็อย่าทึกทักว่าเขาจะดูออกทะลุปรุโปร่งไปหมดโดยไม่ต้องพูดจา ไม่อย่างนั้นจะมีภาษาเอาไว้ทำไม

ความใกล้ชิดสนิทสนมไม่ได้มาพร้อมกับความรักเสมอไป บอกได้เพียงว่าใกล้ชิดกันแต่อาจไม่ได้แปลว่ารัก

เราคิดว่าการบอกรักมีความเสี่ยงต่อการผิดหวังและสูญเสีย แต่การเก็บรักก็มีแง่มุมที่ดี สำหรับคนที่ไม่พร้อมจะดำเนินและรักษาคสพ.ในรูปแบบคนรัก

คนมักเข้าใจว่าคนที่รักรักเราตอบจะทำให้เป็นสุข โดยไม่ตระหนักว่าการถูกรักตอบคือการก้าวไปในทิศทางของคสพ.ที่ต้องประคองและเรียนรู้

ความรักเป็นเรื่องของการเลือก – เลือกว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึก และเลือกว่าจะอยู่กับปัญหาชุดไหนในชีวิต

น้ำตาลูกผู้หญิง ตอน ‘เหยื่อการเมือง’

เมื่อประเด็นที่กลายเป็น Talk of the Town เกี่ยวกับสัมพันธ์ลับเชิงชู้สาวในพรรคไทยรักไทย ถูกนำเสนอโดยสื่อไทย บรรดาสาวก ‘ซ้อเจ็ด’ หลายคนตั้งข้อสังเกตว่าเหมือนซ้อเธอรีเทิร์นจากการพักร้อน เพราะวิธีการเล่าเรื่องคาว ๆ ลับ ๆ ของคนดังโดยไม่บอกชื่อแต่ให้รายละเอียดชนิดไม่ให้พลาดว่าใครเป็นใครแบบนี้เป็นอะไรที่สาวกซ้อติดอกติดใจกันนัก

สำหรับคนที่ถอดรหัสทำนองนี้ไม่ค่อยเป็นอย่างดิฉัน ก็ต้องอาศัยคำเฉลยของบรรดาคนอ่านที่เข้าไปโพสต์ตามเว็บไซด์ต่อจากเนื้อข่าวกันยาวเหยียดเป็นหางว่าว เลยทำให้ได้รู้ว่าเรื่องลับที่ว่านี้เกี่ยวข้องกับใคร แม้ว่านักการเมืองหญิงที่ชื่อขึ้นต้นด้วยอักษร ‘อ’ จะโดนหางเลขกันไปบ้าง ไม่เว้นแม้แต่ท่านรัฐมนตรีอุไรวรรณ เทียนทอง แต่การวิพากษ์วิจารณ์และการประณามจะไปในทิศทางเดียวกัน

ดูเหมือนคนไทยที่อ่านข่าวทำนองนี้จะพากันเชื่อว่าเรื่องที่เกิดเป็นเรื่องจริง ก็เลยออกความเห็นกันสนุกสนาน บางคนไปไกลและเป็นจริงเป็นจังถึงขนาดช่วยตั้งชื่อลูกที่จะเกิดให้จนกลายเป็นเรื่องฮาคลายเครียดไปได้เหมือนกัน

การต่อประเด็นกันเช่นนี้ทำให้มีการตั้งข้อสังเกตโดย นพ.พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช เลขาธิการนายกรัฐมนตรี ว่า “บางทีคนไทยชอบมุมอะไรที่ปิดลับ และไม่จริง มีคนพูดแล้วลือกัน นี่แหละเป็นเหยื่อของคนที่ชอบทำลายสังคม...คนพูดแล้วไปนินทา เอาเรื่องนินทามาขยายเป็นเรื่องจริง สังคมไทยควรปรับในเรื่องนี้”

อันที่จริงอาการเช่นนี้เป็นเรื่องที่น่าจะเข้าใจได้ของสังคมไทยที่ไม่ค่อยไว้วางใจผู้มีอำนาจและบุคคลสาธารณะ แต่ก็ไม่นิยมการด่ากันซึ่ง ๆ หน้าไม่ว่าจะเป็นเพราะความเคยชินกับการเมืองแบบเผด็จการอำนาจนิยมจนไม่กล้าวิจารณ์ผู้มีอำนาจอย่างตรงไปตรงมา หรือเพราะลักษณะร่วมของคนไทยจำนวนไม่น้อยที่ไม่ชอบการเผชิญหน้า

ความเคยชินกับสภาพ ‘เคลือบน้ำตาล’ ที่ข่าวสารที่เป็นทางการให้ภาพด้านเดียวเฉพาะเรื่องทางบวกและการยกย่องสรรเสริญบุคคลสาธารณะจนดูเหนือมนุษย์ ทำให้คนไทยพร้อมจะเชื่ออะไรก็ตามที่เป็นข่าวซุบซิบนินทาในทางเสียหายของบุคคลสาธารณะมากกว่าข่าวสารที่เป็นทางการ เพราะดูเหมือนการนินทาจะเป็นช่องทางเดียวที่มิติที่ซับซ้อนของประเด็นการเมืองจะถูกนำเสนอได้บ้าง

แนวโน้มจะเชื่อข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของบุคคลสาธารณะจึงไม่น่าจะเป็นความไร้สาระของคนไทย แต่สะท้อนแง่มุมที่น่าคิดเกี่ยวกับการตรวจสอบและลงโทษบุคคลสาธารณะด้วยวิธีการของภาคประชาชนในสังคมนี้ต่างหาก การนินทาที่มีนัยของการประณามทางสังคมเช่นนี้ไม่น่าจะถูกมองข้ามหรือมองว่าเป็นเรื่องเล็กที่ไม่ประเทืองปัญญา

การนินทาและด่าทออย่างเมามันของคนไทยหลายกลุ่มตามมาด้วยการแถลงข่าวเคล้าน้ำตาลูกผู้หญิงของคุณ ณหทัย ทิวไผ่งาม ส.ส.กทม. พรรคไทยรักไทย ที่นักข่าวหลายคนถามตรงไปตรงมาและดุเดือดลงไปในรายละเอียดส่วนตัว ซึ่งก็พอจะเข้าใจได้ในบริบทที่คนทำสื่อไทยเพิ่งจะเจอกับกรณีท้องไม่ท้องของน้องแหม่มเบนโลว์ไปเมื่อไม่นานมานี้ 

การที่นักการเมืองถูกเล่นงานด้วยเรื่องชู้สาวไม่ใช่เรื่องใหม่ ประเด็นเกี่ยวกับพฤติกรรมและความสัมพันธ์ทางเพศของผู้หญิงในแวดวงการเมืองเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพยิ่งในการทำลายล้างความน่าเชื่อถือของผู้หญิง แง่มุมเช่นนี้ถูกใช้เพื่อตัดสินทุกเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงในแวดวงต่าง ๆ ของสังคม เราได้ยินเรื่องราวซ้ำซากเกี่ยวกับผู้หญิงที่เมื่อถูกเปิดโปงว่าแปดเปื้อนคือไม่ได้ประพฤติปฏิบัติอยู่ในร่องในรอยของกรอบเรื่องเพศที่สังคมยอมรับ แล้วก็สูญเสียการยอมรับนับถือไปเลยทุกเรื่อง จนกลายเป็นว่าผู้หญิงที่ทำผิดในเรื่องเพศเลวไปหมดทุกเรื่อง เรื่องอื่นที่คิดที่ทำก็ไม่ดีหรือผิดไปหมด (ในขณะที่ผู้ชายไม่ได้ถูกประณามหรือปฏิเสธในลักษณะเดียวกัน)

เราจึงมักจะเห็นการใช้มุขเดิม ๆ เช่นนี้กับนักการเมืองหญิงหลายคนจนทำให้น้ำตาลูกผู้หญิงต้องหลั่งรินมาแล้วหลายครั้งหลายหน เรื่องราวทำนองนี้ได้เคยถูก ‘หมายเหตุ’ ไว้แล้วครั้งหนึ่งเมื่อครั้งคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธ์ลงสมัครเลือกตั้งผู้ว่ากทม. และเจอกับยุทธการข่าวลือทำนองนี้มาแล้ว การเล่นงานนักการเมืองหญิงด้วยเรื่องเซ็กส์และความสัมพันธ์ส่วนตัวเกิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่องและไม่เลือกพรรค ดูเหมือนคนสวยสาวโสดในสภาจะเคยเจอเข้ากับตัวเองมากบ้างน้อยบ้างกันมาแล้วหลายคน

คุณณหทัยเธอมองว่าในกรณีของเธอ เป้าหมายของการถูกเล่นงานไม่ใช่ตัวเธอเองแต่เธอกลายเป็นเหยื่อของการกระทำความรุนแรงในเกมการเมืองมากกว่า แต่ดูเหมือนคนที่ได้รับฟังการแถลงข่าวของเธอหลาย ๆ คนยังติดใจกับเรื่องท้อง-ไม่ท้องของเธอกันอยู่ และอยากจะเห็นหลักฐานการพิสูจน์ที่เด็ดขาดชัดเจนกว่าคำพูดของคุณณหทัยเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้อีกเมื่อกรณีนี้เกิดตามหลังคุณแหม่มที่ทำให้คนสับสนกับการท้องการอ้วนของเธอได้ไม่นานนัก

กลายเป็นว่าความชัดเจนที่จะเป็นเครื่องมือในการโต้ตอบทางการเมืองที่ได้ผล ต้องอาศัยการเปิดเผยแง่มุมในเรื่องเพศของผู้หญิงอยู่พอสมควร

บางทีการต่อสู้ทางการเมืองที่กฎเกณฑ์กติกาทำให้เรื่องเพศของผู้หญิงกลายเป็นอาวุธทางการเมืองที่สำคัญเช่นนี้ อาจไม่ใช่การยึดติดอยู่กับความเป็น ‘หญิงดี’ เพราะบรรดาหญิงดีอยู่ไม่ค่อยรอดในการเมืองที่เป็นทางการแบบนี้นัก น้ำตาลูกผู้หญิงก็ไม่ค่อยเวิร์คสักเท่าไรถ้าคนไทยที่มีแนวโน้มจะเชื่อข่าวลือยังคลางแคลงใจว่าจะเชื่อคำพูดของนักการเมืองว่าเป็นความจริงได้หรือไม่

การเล่นกับเกมการเมืองแบบนี้อาจต้องอาศัยวิธีการมองเรื่องเพศที่ต่างไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเปิดเผยโปร่งใสในเวลาที่เรื่องเพศของผู้หญิงถูกทำให้เป็นประเด็นสาธารณะ อย่างการทดสอบพิสูจน์ในทางการแพทย์ที่หลายคนเรียกร้อง หรือการตั้งคำถามกลับบ้างว่าการไม่อยู่ในร่องในรอยของเรื่องเพศของผู้หญิงเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับการทำงานการเมืองหรือไม่ อย่างไร ให้คนไทยหลาย ๆ คนที่เชื่อในการแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานหรือเรื่องสาธารณะออกจากกันได้ไปคิดต่อกันบ้าง

วิธีการมองของสังคมอย่างที่เป็นอยู่กำลังสื่อว่าผู้หญิงที่เป็นขบถในทางเพศในแง่มุมต่าง ๆ เลวร้ายหรือไม่สามารถจะทำงานเคลื่อนไหวในทางการเมืองได้เลยเช่นนั้นหรือ ถ้าเป็นเช่นนั้นทำไมเรื่องเพศจึงไม่มีผลอย่างเดียวกันสำหรับผู้ชาย

เมื่อประเด็นเรื่องเพศของผู้หญิงถูกทำให้กลายเป็นเรื่องสาธารณะ การอ้ำอึ้งหรือคลุมเครือแบบหญิงดีอาจจะยิ่งตอกย้ำความเชื่อความหมายแบบเดิม ๆ เกี่ยวกับเรื่องเพศในฐานะปัจจัยหลักในการตัดสินผู้หญิง ความชัดเจนหรือการตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาอาจจะทำให้ได้คิดได้ตั้งคำถามถึงบ้างแง่มุมของเรื่องเพศของผู้หญิงมากขึ้น เพื่อที่ว่าน้ำตาลูกผู้หญิงจะได้ไม่ต้องหลั่งรินให้เห็น (แล้วก็ถูกตั้งคำถามว่าทำไมต้องร้องไห้) เป็นระยะอีกต่อไป

(เนชั่นสุดสัปดาห์ ปีที่ 14 ฉบับที่ 708, 26 ธ.ค. 2548 – 1 ม.ค. 2549)