'นางร้าย' สไตล์ 'พิสมัย'

กำเนิด 'นางร้าย' -- "วนิดา" ใกล้จบ แต่หลายคนยังติดใจกับกระบวนการกลายเป็นนางร้ายของพิสมัย เธอร้ายเพราะรักมากไป?

นางร้ายมีหลายประเภท อย่างพิสมัยร้ายได้ใจเพราะทำตามกติกาความรักทุกประการ แต่ถูกฉกของรักไปแบบไม่คาดฝัน แถมคนฉกกลายเป็นนางเอกไปเสียอีก ปล่อยให้เธองงงันกับการแปรผันของสถานการณ์และใจคน

ผู้หญิงหลายรุ่นยึดถือและทำตามกติกาความรักประเภทชายรุกหญิงสนองและรักเดียวอย่างซื่อสัตย์ กว่าจะรู้ว่ากติกาไม่ลงโทษผู้ชายที่ไม่ทำตาม กติกาบังคับแต่ผู้หญิงแต่ไม่ได้ให้รางวัลน่าชื่นใจแก่หญิงดีเท่าไรนัก

นางร้ายประเภทถูกฉกของรักมักไม่โทษชายคนรัก เธอเข้าใจไม่ได้ว่าความรักมีเกิดมีดับเป็นธรรมดาโลก แต่มองผู้ท้าชิงเป็นนางมารทำลายความรักที่ต้องล้างผลาญให้วอดวายด้วยมาตรการด่าทอไปถึงไล่ตบ ไล่ยิงและสาดน้ำกรด

นางร้ายมักคิดว่าการสู้ยิบตากับคนไม่รักษากติกาเพื่อรักษาชายคนรักเป็นเรื่องชอบธรรม นางร้ายหลายคนมีผู้สนับสนุนและสมรู้ร่วมคิดในความร้ายมากมาย เพราะมองว่าเธอต่างหากที่ถูกรังแกจากการโดนแย่งคนรัก คนในสังคมจำนวนไม่น้อยจึงไม่ลังเลที่จะร่วมมือกับเธอเพื่อบีบบังคับให้ผู้ชายเลือกคนรักเก่าหรือเมียหลวง การร่วมมือกันร้ายนี้เป็นไปเพื่อการรักษากติกาเรื่องเพศให้อยู่ต่อไป

เมื่อถูกแย่งคนรัก หญิงที่ยอมกลืนน้ำตาไม่สู้กลายเป็นนางเอก พวกสู้ตายเพื่อรักษาชายคนรักแบบราวีไม่เลิกก็กลายเป็นนางร้ายไปอย่างพิสมัยไงคะ

กายกรรมในธรรมศาสตร์

เป็นธรรมดาที่ประเด็นว่าด้วยทิศทางการเปลี่ยนแปลงของธรรมศาสตร์จะถูกผลักมาจากหลายทิศทางในขั้นตอนการสรรหาอธิการบดี อย่างเรื่องการขยาย/ย้ายป.ตรีไปรังสิตก็ถูกนำเสนอใหม่ หลายคนลืมไปว่าธรรมศาสตร์ไม่ได้มีสภาพของการยืนคล่อม 2 ที่ แต่ต้องกางขายืนเหยียบท่าพระจันทร์ รังสิต ลำปาง พัทยา เหมือนกายกรรมวิบาก เพราะการใช้บุคลลากรทำงานหลายที่พร้อมกัน

หลายคนที่เข้ามาร่วมโต้เถียงไม่รู้หรือลืมไปแล้วว่าเขาเคยโต้กันในประเด็นอะไรบ้าง จะกลับไปเถียงกันแบบเดิม ๆ ก็คงลำบากเพราะเวลาผ่านมาพอจะเห็นผลกระทบหลายประการทั้งเล็กและใหญ่ เลยอยากขอนำเสนอบางเรื่องให้ได้คิดและเถียงกันต่อ

ประเด็นที่คนธรรมศาสตร์นำเสนอในสื่อเป็นเรื่องการรวมศูนย์อำนาจที่สภามหาวิทยาลัย ซึ่งก่อให้เกิดปัญหาตามมาหลายประการของการจัดการสถาบันการศึกษา ที่รูปแบบการบังคับสั่งการทำให้เกิดการฝ่อทางปัญญาทั้งในเรื่องการสร้างความรู้และการจัดการเรียนการสอน แต่มีอีกหลายประเด็นที่ควรจะได้ร่วมกันคิดร่วมกันในเวลานี้ด้วย

ความกังวลหลายประการของผู้ไม่เห็นด้วยกับการย้ายป.ตรีทั้งหมดไปรังสิตในช่วงรอยต่อ 2 อธิการบดี (นริศ ชัยสูตร และ สุรพล นิติไกรพจน์) ปรากฏเป็นจริงอย่างรวดเร็ว เช่นการรับนักศึกษาป.ตรีได้ไม่เต็มจำนวนที่ธรรมศาสตร์สามารถรับเข้าเรียนได้ เพราะเด็กมัธยมสนใจจะเลือกคณะด้านสังคมศาสตร์ของธรรมศาสตร์น้อยลงกว่าเดิม น่าสนใจว่าแนวโน้มนี้จะเป็นเรื่องชั่วคราวของระยะเปลี่ยนผ่าน หรือหมายถึงการเปลี่ยนใหญ่ที่หลายคณะจะต้องดิ้นรนปรับรับ ฯลฯ

องค์ประกอบรวมของนักศึกษามธ.ที่เปลี่ยนไปเพราะการย้ายที่เรียน ทำให้เกิดคำถามว่าการเปลี่ยนนี้ถูกมองเห็นหรือไม่ และต้องมีการปรับรับเชิงหลักสูตรและเนื้อหาอย่างไรหรือไม่ ที่สำคัญยิ่งกว่าคือความเข้มแข็งทางวิชาการที่เกี่ยวกับ “เมือง” (วิถีชีวิต โลกทัศน์ การโต้เถียงสาธารณะ ฯลฯ) จะทำให้เราปรับรับกับการเปลี่ยนแปลงนี้ได้หรือไม่ เพราะดูเหมือนความรู้เรื่องเมืองและคนเมืองที่สะสมกันมายาวนานอาจจะไม่ตอบโจทย์ทิศทางใหญ่ที่มหาวิทยาลัยถูกผลักไปนัก

ฝั่งอาจารย์ที่รับผิดชอบดูแลหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนยังมีภาพฝันถึงคืนวันเมื่อครั้งตัวเองยังเป็นนักศึกษามธ. จึงพยายามจะคงรูปแบบหลายประการไว้ รวมทั้งการพยายามทำให้เด็กมัธยมที่เข้ามาสู่มธ.กลับไปมีคุณสมบัติเดิม ๆ อย่างที่ตัวเองเคยเป็น อย่างหนึ่งที่ท่านเหล่านี้ลืมไปคือ เมื่อครั้งตนเองยังเป็นนักศึกษามธ.จำนวนคนเรียนทั้งมหาวิทยาลัยน้อยกว่านี้หลายสิบเท่าตัว การให้นักศึกษาหลายพันเรียนหนังสือไปพร้อม ๆ กันเหมือนเมื่อครั้งยังอยู่ท่าพระจันทร์เดินไปเรียนวิชาพื้นฐานด้วยกันที่ศิลปศาสตร์ กลายเป็นการสร้างความโกลาหล และความแตกต่างในการจัดการของแต่ละวิชา จนดูเหมือนทิ้งขว้างเด็กอย่างไรอยู่

ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบังคับบุคคลากรทุกระดับให้เดินทางข้าม 3 จังหวัดไปปฏิบัติงานที่ศูนย์รังสิต (รวมทั้งเหาะเหินเดินอากาศไปลำปางและพัทยา) สร้างความเดือดร้อนในระดับต่าง ๆ กันให้คนในหน่วยงานต่าง ๆ กำลังความสามารถของคณะในการจัดการกับปัญเหล่านี้แตกต่างกัน จนทำให้ต้องตั้งคำถามว่าการปล่อยให้การจัดการย้ายที่ปฏิบัติงานเป็นเรื่องระดับคณะจะเป็นการซ้ำเติมความยากลำบากของบุคคลากรหลายกลุ่มที่ต่อรองไม่ได้หรือไม่

วิธีคิดราวกับว่าท่าพระจันทร์ – รังสิต (รวมทั้งศูนย์อื่น ๆ ของธรรมศาสตร์) ห่างกันเพียงหนึ่งป้ายรถเมล์ ทำให้ประเด็นการเดินทางกลายเป็นปัญหาสาหัสของคนจำนวนมาก ภาพผู้คนยืนรอรถตู้ (ที่ไม่รู้ว่าอีก 3 วันจะมาถึงไหม) เป็นแถวยาวเหยียดเกิดขึ้นซ้ำซาก เพราะความจำเป็นต้องวิ่งไปมาระหว่างศูนย์ต่าง ๆ ของธรรมศาสตร์ การไม่จัดการกับการขนส่งสาธารณะที่ดีพอเป็นปัญหาใหญ่ อาจมีคนเถียงว่าทำไมไม่ขับรถไปกันเอง (ราวกับว่าบุคคลากรของธรรมศาสตร์ทุกคนควรจะมีรถขับเอง) โดยลืมนึกไปว่าค่าน้ำมันในการเดินทางระยะไกลมากกว่าเงินเดือนของคนหลาย ๆ คนได้

คำแนะนำที่ว่าบุคคลากรควรย้ายไปอยู่รังสิตก็เป็นอะไรที่น่ามหัศจรรย์ เพราะจะให้เขาไปอยู่ที่ไหน ที่พักของมหาวิทยาลัยไม่ได้เพียงพอจะรองรับ ถ้าจะให้แต่ละคนดูแลตัวเอง ต้นทุนทางเศรษฐกิจ สังคม และวิชาการก็สูงมากเกินกว่าที่คนธรรมศาสตร์จะแบกรับไหว

คนที่ใส่ใจกับความเป็นไปของธรรมศาสตร์จะช่วยกันบ่น-คิด-เถียงกันต่อก็ดี และจะดีมาก ๆ ถ้าไปชวนว่าที่อธิการคิดและเถียงในเรื่องเหล่านีได้...

ท่าพระจันทร์ - รังสิต กับการเล่น "แม่งู" ในธรรมศาสตร์

ตัวเก็งอธิการบอกว่าจะย้ายการเรียนการสอนป.ตรี บางคณะ (ซึ่งน่าจะหมายถึง 8 คณะด้านสังคมศาสตร์) กลับมาท่าพระจันทร์ ใครที่สนใจประเด็นนี้น่าจะลองคิดต่อว่าการย้ายกลับหมายถึงอะไร การตัดสินใจในประเด็นนี้น่าจะคงข้อเสนอของฝ่ายค้านการย้ายไปรังสิตว่าด้วย "ไม่บังคับย้าย - ไม่บังคับอยู่" เพราะบางคณะอาจจะไม่ได้อยากกลับมาด้วยเหตุผลนานาประการ เช่นการขาดแคลนพื้นที่ เป็นต้น

ตอนย้ายไปอาศัยการบังคับ ทำให้เกิดปัญหาเพราะความไม่พร้อมและขาดความสามารถจะจัดการการเรียนการสอน 2 ที่ไปพร้อมกันในระดับคณะ เมื่อจะย้ายกลับก็น่าจะเปิดให้แต่ละคณะได้เลือกและจัดการตามความเหมาะสมเพื่อจะไม่สร้างปัญหาแบบเดิมหรือไม่?

ที่น่าคิดต่อคือจะทำอย่างไรกับโครงการพิเศษของคณะต่าง ๆ ที่ใช้พื้นที่ท่าพระจันทร์อยู่ ณ เวลานี้ โดยเฉพาะการใช้พื้นที่ของบางคณะที่แผ่ขยายมาใช้พื้นที่ส่วนกลางไปมาก (โดยหลักคิดน่าสนใจว่าออกสตางค์สร้างตึกใหม่เยอะ จึงต้องได้สิทธิใช้พื้นที่มากกว่าพวกคณะยาจกทั้งหลาย)

การย้ายไปมาระหว่างท่าพระจันทร์ - รังสิตน่าจะเปิดให้คนในประชาคมได้ร่วมคิดและร่วมเสนอด้วยหรือไม่? และน่าจะยืดหยุ่นพอที่จะโอบอุ้มความต่างของคณะและหน่วยงานต่าง ๆ ของธรรมศาสตร์ เพื่อจะได้ไม่เกิดสภาพสับสนอลหม่านเหมือนวงเล่น "แม่งู" ขนาดใหญ่เมื่อครั้งต้องย้ายไปรังสิตรอบที่แล้ว

คนธรรมศาสตร์ไม่ได้คิดเหมือนกัน ปัญหาที่มีก็ต่างกัน หวังว่าท่านว่าที่อธิการจะทำให้ธรรมศาสตร์กลับมามีน้ำจิตน้ำใจ เพื่อจะเข้าใจ ไม่ซ้ำเติม และช่วยเหลือผู้คนที่ยากลำบากเพราะการโตแบบอิงตลาดของมหาวิทยาลัยในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา

โศกนาฏกรรมของธรรมศาสตร์

ปัญหาของการขยายตัวทุกทิศทางของธรรมศาสตร์ -- ขยายปริญญาตรี-โท-เอก และเพิ่มศูนย์รังสิต ลำปาง พัทยา -- เป็นการขยายแบบมหัศจรรย์คือใช้คนเกือบจะเท่าเดิมให้ทำทุกอย่างที่เพิ่มขึ้น สิ่งที่แลกไปในการเติบโตแบบนี้คือคุณภาพการศึกษาและการผลิตความรู้โดยนักวิชาการของธรรมศาสตร์เอง เพราะแค่วิ่งพล่านในระยะทางไกล ๆ เพื่อสอนหนังสือก็ไม่เหลือแรงกายและสมองจะทำอะไรได้อีกมากนัก

เด็ก ๆ ป.ตรีที่รังสิตจะรู้บ้างไหมว่าความเหนื่อยของอาจารย์ที่วิ่งไปมาระยะทางเกือบ 100 กิโลเมตรต่อวัน ทำให้สิ่งที่คนเรียนได้ไม่ใช่อะไรที่ดีที่สุดที่คนสอนหนังสือจะให้ได้ แต่เป็นซากที่หมดแรงแต่ใจสู้เพราะเห็นว่าอนาคตของธรรมศาสตร์แท้ที่จริงคือเด็กป.ตรีราคาถูกที่ถูกเฉดหัวไปอยู่รังสิต สำหรับอาจารย์หลาย ๆ คนการย้ายตามไปอยู่ปทุมธานีมีต้นทุนทางวิชาการ สังคม เศรษฐกิจ และชีวิตส่วนตัวเกินกว่าจะทำเช่นนั้นได้ มธ.จึงเป็นผีดิบที่ตายไปแล้วยังพิกลพิการอีกต่างหากเช่นนั้นเอง

คนที่แย่ยิ่งกว่าคือบรรดาข้าราชการสาย ค และลูกจ้าง ที่ไม่มีทางเลือก ต้องไปรังสิตตามบัญชา ทำให้สภาพของบุคคลากรของธรรมศาสตร์อ่อนล้าและอ่อนแรง

น่าสมเพทว่าคนของธรรมศาสตร์หลายคนออกไปต่อสู้เพื่อคนจนผู้ยากไร้ในสังคมไทยอย่างแข็งขัน แต่ไม่สามารถจะทำอะไรเพื่อปกป้องคนยากไร้ ไร้อำนาจต่อรองในมหาวิทยาลัยเองอีกมากมาย

เพราะเป็นศิษย์เก่าและเป็นอาจารย์ของธรรมศาสตร์ที่เคยสู้ไม่ถอยในประเด็นเหล่านี้จนถูกตั้งฉายาว่าเป็นนักหาเรื่องของมหาวิทยาลัย สภาพที่เห็นทำให้สลดใจอย่างสุด ๆ จริง ๆ ....

ระยะห่างกับการปรับใจ

@bgmong ห่างกันสักพัก ห่างแค่ไหนถึงจะพอครับ เพราะแต่ละคนกำหนดระยะห่างไม่เท่ากัน

@bgmong ปัญหาอยู่ที่การนิยามคำว่า"ห่าง"ของทั้งคู่ ระยะห่างของแต่ละคนกำหนดไว้ไม่เท่ากัน

ขึ้นอยู่กับว่าห่างเพื่ออะไร ถ้าห่างเพื่อปรับความสัมพันธ์โดยไม่คิดจะเลิกกันไปก็คงต้องตกลงกันให้ดีว่า การห่างกันแปลว่าอะไร อย่างไร และจะประเมินความสัมพันธ์ใหม่เมื่อห่างไปนานแค่ไหน ถ้าเข้าใจไม่ตรงกัน ความสัมพันธ์ที่เป็นปัญหาอยู่แล้วจะย่ำแย่ลงไปอีก

แต่ถ้าระยะห่างเป็นเพราะการตัดความสัมพันธ์ แปลว่าเราต้องการจะกอบกู้ใจเราเพื่อจะเดินไปจากความสัมพันธ์นั้น การไม่เจอ ไม่เห็นหรือรับรู้ความเป็นไปของกันและกัน เป็นวิธีการที่ได้ผลที่สุด แต่ต้องใช้เวลากว่าทุกอย่างจะคลาย

คำถามคือห่างกันแค่ไหนถึงจะพอ ถ้าการห่างกันเป็นเพราะจะตัดขาดความสัมพันธ์แบบเดิม ก็เอาตัวเราตั้งค่ะ ห่างแค่ไหน อย่างไร เราจึงจะไม่เจ็บปวดกับความเคยชินหรือความรู้สึกเดิม ๆ ไม่ต้องสนใจว่าอีกฝ่ายอยากจะใกล้จะห่างแค่ไหน เขาอาจจะอยากห่างไปเลยไม่พบเจอ (ถ้าเรายังตัดใจไม่ได้ ก็เซ็งอีก) หรือเขาไม่ยอมปล่อยให้เราห่าง ไม่ว่าจะอย่างไร ใจเราก็พัวพันกับคนนั้นไม่จบสิ้น

ระยะห่างที่ทำให้เราไม่ถูกกระตุ้นเร้าให้เจ็บปวดเป็นอะไรที่ดีที่สุด และไม่มีใครบอกได้ว่าคืออะไร อยู่ตรงไหน นอกจากตัวเราเองค่ะ อย่าเอาอีกคนหนึ่งเป็นตัวตั้งเพราะจะพัวพันไม่สิ้นสุดและตัดไม่ขาดเสียที

การจะตัดความสัมพันธ์ที่ทำให้เราไม่เป็นสุข วิธีการที่ดีที่สุดคือเดินหนีไปให้ห่างที่สุด ไม่ต้องรับรู้อะไร จะได้ไม่ต้องเจ็บไปเรื่อย ๆ ไง แล้ววันหนึ่งความรู้สึกเดิม ๆ ก็จะคลายไปค่ะ

สันติวิธีไม่แพ้ -- ถ้านักสันติวิธีไม่ยอมแพ้

พี่น้องที่สมาทานแนวทางสันติวิธีท้อใจกับความรุนแรงที่เกิดต่อเนื่องในสังคมไทย และได้บ่นผ่าน FB มาให้ได้รับรู้ เลยขอตัดต่อคำตอบในประเด็นนี้มาให้ช่วยกันคิดต่อเกี่ยวกับสันติวิธีและนักสันติวิธี...

ความรุนแรงหลายระลอกที่ทำให้เกิดการเจ็บการตายในสังคมไทย ทำให้พี่น้องที่สมาทานแนวทางสันติวิธีท้อถอย ท้อใจ คิดว่าสันติวิธีพ่ายแพ้ และเจ็บปวดกับความพ่ายแพ้นั้น

อย่าลืมว่านักสันติวิธีไม่ใช้ความรุนแรงแม้เมื่อถูกกระทำความรุนแรง โดยจะยอมแบกรับทุกข์นั้นไว้เอง การแบกรับทุกข์เป็นอะไรที่ต้องฝึก ความโกรธเป็นธรรมดาของมนุษย์ และที่โกรธก็เพราะตัวตนถูกกระแทกกระทั้น ยิ่งมองตัวตนของตัวเองใหญ่หรือสำคัญ ก็ยิ่งโกรธปี๊ดได้ง่าย ความโกรธยังมาจากความกลัวด้วย กลัวว่าจะถูกทำร้ายเลยต้องทำร้ายเขาก่อน

คำถามน่าจะอยู่ที่จะทำอย่างไรกับความโกรธของตัวเองต่างหาก เมื่อโกรธแล้วก็อย่ายึดอยู่กับความโกรธ หรือปล่อยให้ความโกรธผลักดันการกระทำ โกรธแล้วไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรง

ส่วนคนที่ท้อแท้เพราะใช้สันติวิธีแล้วคนก็ไม่ยอมกัน ยังใช้ความรุนแรงต่อกัน ถ้าท้อสิ่งที่แพ้คือตัวคุณเอง ไม่ใช่สันติวิธี เพราะท้อใจก็เลยปล่อยมือจากสันติวิธี

อย่าคิดใน mode แบบโปรดสัตว์เลย คือคิดว่าฉันทำดี ทำไมพวกแกไม่สำนึก อะไรประมาณนั้น ถ้าคนเหล่านั้นจะใช้ความรุนแรงกัน เราอาจสลดใจ แต่ไม่ควรท้อถอย อย่าลืมว่านักสันติวิธียอมจะแบบรับทุกข์ของการกระทำความรุนแรงไว้เอง

การเป็นนักสันติวิธีไม่ได้แปลว่าเรากลายเป็น God ที่ทุกอย่างจะดีไปได้อย่างใจ หรือกำกับควบคุมทุกอย่างไปได้หมด เมื่ออะไรไม่เป็นอย่างใจ ก็น่าจะพยายามเข้าใจ สงบใจ และวางอุเบกขาเสียบ้าง

บางทีคำถามทั้งหมดนี้มีคำตอบเดียวกัน คือการฝึกใจและตัวตนของนักสันติวิธีเอง ใจอย่าวูบไหว หรือวูบก็อย่าสั่นอยู่นาน ส่วนตัวตนก็ฝึกทำให้มันเล็กเสียบ้าง บางครั้งก็ให้อ่อนนุ่มเพื่อจะโอบรับความต่างและโหดร้ายของคนไว้ให้ได้

ตัดใจแต่ทำไมไม่ขาด

@Nuttheera หลายๆครั้งที่เราคิดว่าเราสามารถตัดใจได้แล้ว แต่พอเห็นหน้า ความตั้งใจที่จะตัดใจก็หายไปหมดเลยค่ะ เบื่อตัวเองมาก

การเลิกหรือตัดขาดจากคนรักไม่ใช่เรื่องง่าย วิธีการที่จะช่วยให้ตัดใจได้ขาดสะบั้นทันทีคือมีแฟนใหม่ ทางเลือกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

คนที่อยู่ในสถานการณ์ต้องตัดใจ ด้วยเหตุผลนานาประการไม่ว่าจะเป็นคนที่เรารักไม่รักเรา รักแต่พัฒนาความสัมพันธ์ไม่ได้ เคยรักแต่ไม่รักเราแล้ว ฯลฯ ต่างก็ยังรักคนรักที่จำต้องพรากอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น ‘ใย’ ในใจที่ทำให้โหยหาคน ๆ นั้นมาตั้งแต่แรกยังคงอยู่และมักจะเหนียวดี เลยเกิดอาการตัดใจไม่ขาดให้ยิ่งทุกข์ทรมานหนักเข้าไปใหญ่

การตั้งใจว่าจะตัดใจแต่เพียงอย่างเดียว โดยยังต้องพบปะ เจอะเจอ คงไม่พอ เพราะการเจอกันทำให้ ‘ใย’ ในใจออกฤทธิ์กระตุ้นหรือหล่อเลี้ยงความโหยหาหรือความเคยชินเดิม ๆ

บางทีการหลีกเลี่ยงไม่เห็นหน้า ไม่พบปะ ไม่ยุ่งเกี่ยวไปพักใหญ่ ๆ ให้หลายอย่างในใจ ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความหลง ความโกรธ คลายตัวลงมาก ๆ จนความผูกพันแบบเดิม ๆ ไม่หลงเหลืออยู่ จะดีกับใจคุณมากกว่านะค่ะ

อย่าไปเชื่อถ้าจะมีคนบอกว่าไม่รักกันแล้วก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ คำพูดแบบนี้อาจจะจริงเมื่ออะไรในใจคลายไป แต่ไม่เวิร์คเลยถ้าหลายเรื่องยังคุกรุ่น

ถอยไปไกล ๆ เพื่อตั้งหลัก รักษาใจเราเอง เมื่ออะไรในใจจางหายไปหมดแล้วค่อยดูว่าจะวางคน ๆ นั้นไว้ในชีวิตเราอย่างไรค่ะ

อย่าเบื่อตัวเอง เพราะคนในสถานการณ์ต้องตัดใจก็เป็นแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น เขาไม่บอกคุณว่าเขาก็ทุกข์ทรมานเหมือนคุณเท่านั้นเอง